ในสมัยท่าน มท.ปุ๊ ปุระชัย เปี่ยมสมบูรณ์ คำว่า “โซนนิ่ง” เป็นคำที่ฮิตมากทีเดียว โดยเฉพาะการแบ่งเขตโซนนิ่ง ผับ เธค บาร์ ทั้งหลาย

Zoning หรือการแบ่งเขต ในแง่การปกครอง เป็นการแบ่งพื้นที่หรืออาณาเขตของประเทศ,จังหวัดหรือเมืองหนึ่งๆ ออกเป็นเขตต่างๆเพื่อประโยชน์การใช้สอยที่แตกต่างกันตามความเหมาะสม เช่น เขตนิคมอุตสาหกรรม, เขตที่อยู่อาศัย สำหรับด้านธุรกิจต่างๆ อาจใช้การแบ่งเขตเพื่อประโยชน์ในการควบคุมการบริหาร และการดำเนินงาน เช่น การแบ่งภูมิภาคในการดูแลลูกข่ายของบริษัทประกันภัย, การแบ่งเขตผู้แทนการขายของบริษัทเครื่องสำอางขายตรง, หรือ ผู้จัดการธนาคารในภูมิภาคหนึ่งๆ จะได้รับการแบ่งเขตให้ดูแลธนาคารสาขาย่อยในเขตนั้นๆ เป็นต้น

เรื่องการแบ่งเขตแบบเป็นระบบระเบียบแบบแผนนั้น ในต่างประเทศมีกันมานานแล้ว เริ่มการทำ zoning ตั้งแต่การวางแผนสร้างเมืองหนึ่งๆขึ้นเลย อย่างเมืองชิคาโก ในสหรัฐอเมริกา มีการทำโซนนิ่งของเมืองเป็นเขตต่างๆ เช่น โซนธุรกิจ โซนชุมชนที่อยู่อาศัย หรือโซนสถานที่ท่องเที่ยว และมีแผนกโซนนิ่งดูแลโดยเฉพาะเลย เรียกว่า Department of Zoning พร้อมกับมีกฎหมายเกี่ยวกับ โซนนิ่งของเมืองเลย

หากจะกล่าวแล้ว Zoning มีส่วนสำคัญทีเดียวในการทำให้ผู้พิทักษ์กฎหมายควบคุมดูแลชีวิตและความเป็นอยู่ของผู้คนในสังคมได้ง่ายขึ้น รวมถึงยังช่วยให้การพัฒนาสภาพแวดล้อมและยกระดับชีวิตของคนในสังคมเป็นไปได้อย่างสะดวกขึ้นอีกด้วย เมื่อหลายๆอย่างลงตัวเป็นระเบียบอยู่ในกรอบแล้วย่อมเกิดความสบายตาและสบายใจไม่ใช่หรือ.. บางครั้งอดคิดไม่ได้ว่าการอยู่สบายๆง่ายๆแบบไทย โดยไม่มีแบบแผน คิดจะสร้างอะไรก็สร้าง วัดวาอารามสวยๆถูกบดบังด้วยห้างสรรพสินค้า หรือสิ่งมึนเมามาตั้งใกล้วัดเพราะไม่มีกฎหมายโซนนิ่งหรือสิ่งใดมาคุ้มครองรองรับเรื่องนี้ ก่อให้เกิดภาพไม่งามตาขึ้น ชีวิตมันง่ายเกินไปหรือเปล่า ? ถ้าชีวิตหรือธุรกิจยุ่งยากบ้างเพราะกฎระเบียบแต่เกิดความสมดุลในสภาพแวดล้อมที่ดี อย่างนี้จะดีกว่าหรือเปล่า ?

เรื่อง zoning ในประเทศไทย คงต้องขึ้นกับการจัดระเบียบสังคมของรัฐบาลแล้วล่ะ ว่าจะทำได้แค่ไหน